چشمان تو وقتی که پر از خلسه ی خوابند

انگار دو پیمانه ی شیرین شرابند

انگار که ان پلک زدن های مکرر

همچون پر پروانه لب برکه ی ابند

از روز ازل لایق چشمان تو این بود

که اینگونه در ایینه ی مهتاب بتابند

اصلا تو قشنگی و کسی مثل تو را نیز

در هیچ کجا هیچ مکان باز نیابند

دلت که آرام نباشد خنده ها و مسخره بازیهایت که هیچ بیخیالی هایت هم دردی دوا نمی کنند کافیست بهانه اش جور شود بغض امان نمیدهد...

تو ” آن نیستی که به یادت بیاورم ، “ تو ” آن همیشه ای که به یادم می مانی . . .